२ - नायगाराला भेट

आमची अमेरिकेची तिकिटे बुक केल्यानंतर प्रसन्न दीपाली पुढच्या कामाला लागले. आई बाबा येणार, मग त्यांना कुठे कुठे फिरवून आणायचे पासून ते त्यांना काय काय खायला/जेवायला द्यायचे ह्याचे प्लॅनिंग सुरु झाले. नविनच घर असल्यामुळे आईबाबांसाठी बेड आणि मॅट्रेस घेण्यापासून ते आमच्या दिवसभराच्या टाईमपाससाठी मराठी/हिंदी चॅनेल घेण्यापर्यंत कामे सुरु केली. अल्फारेट्टामधली, अॅटलांटामधली आणि जवळपासची प्रेक्षणीय स्थळे कोणची, आणि जिभेचे चोचले पुरवणारी हॉटेल्स कुठली ह्याची लिस्ट त्यांनी केली. दिपालीने तर सकाळ संध्याकाळचे ब्रेकफास्टपासून डिनरपर्यंतचे रोजचे वेळापत्रक पण तयार केले. आम्ही येणार म्हणून सत्यनारायण पूजेची पण तयारी केली.

डिसेंबरमध्येच पुष्करच्या लग्नासाठी मोठी रजा घेतल्यामुळे लागोपाठ सुट्टी मिळणे जरा अवघडच होते. तरीही नायगारा फॉल्स आई बाबांबरोबरच बघायचा म्हणून त्यांनी शनिवार रविवारला जोडून एक मोठी सुट्टी घेतलीच. दोघांनी बसून न्यूयॉर्क-नायगारा ट्रिपचे प्लॅनिंग सुरु केले. पहिल्यांदा न्यूयॉर्कपासून रेंटल कारने ड्राइव्ह करत जायचे ठरवले. अमेरिकेत पोचल्यानंतर २-३ दिवस जेटलॅग राहील असे गृहीत धरून त्याप्रमाणे पुढच्या आठवड्यात जायचे ठरले. टाईम-टेबल पाहिल्यानंतर लक्षात आले की ड्राईव्ह करत गेलो तर थोडे हेक्टिक होईल, आणि सोमवारी कामावर जाणे अवघड होईल. म्हणून मग न्यूयॉर्कपासून नायगाराला विमानानेच जायचे नक्की केले. प्रोग्रॅम फायनल झाल्यावर प्रसन्नने लगेच सगळी बुकिंग्ज पण करून टाकली. आणि मग फोनाफोनी आणि स्काईप वरून आम्हाला सूचना यायला सुरुवात झाली. न्यूयॉर्क-नायगाराचे आपण जाऊ त्यावेळचे हवामान कसे असेल त्याप्रमाणे जॅकेट आणि स्वेटर घेऊन या, किंवा बॅगेचे वजन जास्त होत असेल तर ते आपण अमेरिकेतच विकत घेऊ या वगैरे वगैरे.

प्रसन्न-दिपालीच्या प्लॅनप्रमाणे गुरुवारी संध्याकाळी आम्ही मिल्टनला पोचलो. आणि लगेच पुढच्या मंगळवारी रात्री न्यूयॉर्क-नायगारा ट्रीपसाठी निघालो. बुधवारी पहाटे साडेपाच वाजता अटलांटावरून फ्लाईट होती. त्यामुळे मंगळवारीच बॅगा भरून तयार ठेवल्या. लवकर झोपायचे, लवकर झोपायचे म्हणत झोपायला १० वाजलेच. पहाटे एक वाजता उठून सगळे आवरून २ वाजता न्यूयॉर्क-नायगारा ट्रीपसाठी प्रस्थान केले. अॅटलांटा एअरपोर्टवर गाडी पार्किंग करायची होती. तिथे गेल्यावर जिथे जागा मिळाली तेथे गाडी पार्क केली आणि एअरपोर्टला जायला गाडीतून उतरलो. बाहेर येऊन बघतो तो काय, अॅक्च्युअल एअरपोर्ट किती तरी लांब होता. आता बॅगा घेऊन एवढ्या लांब चालत कसे जायचे ह्याचा विचार करत होतो तेवढ्यात समोर एक व्हॅन येऊन उभी राहिली. एक धट्टीकट्टी ड्राइव्हर आम्हाला बोलावत होती. एकदम जिवात जीव आला, सगळ्या बॅगा व्हॅनमध्ये टाकल्या आणि आत बसलो. तिने लगेच पार्किंग नंबर आणि आमचा गाडी नंबर नोट करून आम्हाला रिसीट दिली. आणि डायरेक्ट ज्या गेटवरून आमची फ्लाईट होती त्या गेटवर नेऊन सोडले. भारतातून आलो त्या अॅटलांटा इंटरनॅशनल एअरपोर्टपेक्षा हा डोमेस्टिक एअरपोर्ट कितीतरी मोठा होता. अतिशय स्वच्छ आणि सुंदर परिसर, आर्टिस्टिक शो केसेस, विविध दुकाने, सर्व काही येथे होते. पहाटे तीनची वेळ असल्यामुळे सर्व दुकाने बंद होती. अगदी कॅफेसुद्धा एकच चालू होता. अजिबात गर्दी नव्हती. सॅंडविच आणि कॉफी घेत फ्लाईटची वाट बघत बसलो.

अॅटलांटा एरपोर्टवरील सुंदर शोकेस 

विमानाच्या प्रतीक्षेत

नेवार्कसाठी रवाना

ठरल्या वेळेनुसार ५.३० वाजता विमान उडाले ते बरोबर ८ वाजता नेवार्कला पोचले. पुढची बफेलोची फ्लाईट पावणे अकरा वाजता होती. मग अडीच तास तिथेच जागा शोधून बसून राहीलो. ह्या एअरपोर्टवरचे टॉयलेट मात्र अमेरिकेला न शोभेल एवढे खराब होते. जाऊ दे. बफेलो फ्लाईटची अनाउन्समेंट झाली आणि आम्ही बोर्ड झालो. केवढे छोटेसे विमान होते ते. एका बाजूला एक सीट आणि दुसऱ्या बाजूला दोन सिट्स, अशा एकूण वीसेक रांगा असतील बस्स. प्रसन्नने लवकर बुकिंग करून पहिल्या रांगांची तिकिटे काढली होती. विमानाच्या कॉकपीटमागेच सुजाताची सीट होती, आणि त्यामागे माझी. कॉकपीटमधलं सगळं अगदी जवळून दिसत होतं. एवढ्याशा त्या कॉकपीटमध्ये तो ढोल्या वैमानिक कसाबसा सिटमध्ये घुसून बसला. रुटीनप्रमाणे इंजिन चेक करून मेकॅनिक  खाली उतरले, आणि विमान चालू करणार इतक्यात वैमानिकाला काहीतरी डाउट आला आणि त्याने परत मेकॅनिकला बोलावले. अर्धा तास तो खटपट करत होता, इकडे आमच्या पोटात धस्स, कारण सगळे जवळून बघत होतो. आणि विमान पण इतके जुनाट होते. शेवटी इंजिनाशी झटापट संपून विमानाने एकदाचे उड्डाण केले. ढगाळ हवामानामुळे धक्के खात खात विमान चालले होते. विमानातून बाहेरचे दर्शन अतिशय सुंदर दिसत होते. ढगांतून जाताना तर एकदम अप्रतिम. मधून मधून ढगांच्या खाली गांवे दिसत होती. घरघर घरघर करत, धक्के खात खात शेवटी बफेलो एअरपोर्टला जिवंत पोचलो बाबा.

विमानातून

ढग पण किती शिस्तबद्ध लाईनमध्ये

प्रसन्नने सेल्फ ड्राईव्ह कार बुक केलीच होती, ती घेतली आणि ड्रीम डेस्टिनेशन नायगाराला जायला निघालो. परत एकदा सुंदर रस्ता, एका बाजूने निळी निळी नदी, आजूबाजूला नायगाराला जायच्या दिशादर्शक पाट्या बघत बघत नायगाराला आलो. मस्त हवा होती, विमानात असताना वाटत होते की पाऊस असेल, पण उतरल्यावर एकदम स्वच्छ वातावरण होते. प्रसन्नने गुगल अॅप लावले होते, ते बघत बघत, चुकून कॅनडाला तर नाही ना पोचणार म्हणून नीट काळजी घेत शेवटी नायगाराला पोचलो.

दिशादर्शक पाटी

सुंदर रस्ता, त्या बाजूला निळीशार नदी

पार्किंगसमोरच बरीच भारतीय हॉटेल्स दिसत होती, भूक पण लागली होती. मग जेवण करून धबधबा पाहायला जायचे ठरले. सुंदर नॉन-व्हेज बफे जेवण होतं, त्यामानाने स्वस्त पण होतं. मस्त पोट भरून घेतलं आणि जगातील काही आश्चर्यांपैकी एक आश्चर्य बघायला  निघालो. लांबूनच उंच असे फवारे दिसत होते. पार्किंगपासून फॉलपर्यंत जायचा रस्ता म्हणजे एक गार्डनच आहे. सुरुवातीलाच काही तुलीप्स होते. पांढरे बगळे सर्वत्र संचार करून होते. तांबूस पानांची झाडे होती. इथे खूप भारतीय प्रवासी होते. मराठी पण बरेच भेटले. चिनी लोकांचे पण काही ग्रुप्स होते. 

धबधब्याचे दुरून दर्शन

सुंदर झाडे

तुलीप्स

मग अगदी जवळून फॉल पहाण्यासाठी फेरी बोटचे तिकीट काढले. भिजू नये म्हणून त्यांनी निळे रेनकोट दिले ते अंगावर चढवले आणि त्या फेरी बोटवर चढलो. अहाहा, काय अप्रतिम दर्शन होते ते. बोट जसजशी जवळ जात होती, तसतशे अंगावर फवारे येण्याचे प्रमाण वाढू लागले. वारा पण सॉलिड होता. रेनकोटची टोपी सारखी उडत होती, शेवटी त्या रेनकोट-टोपीकडे दुर्लक्ष करून भिजलो तर भिजलो म्हणून ते स्वर्गीय सौंदर्य अनिमिष नजरांनी बघत बसलो. दणादण फोटो काढले, जवळून व्हिडीओ पण घेतला. बस्स, डोळ्याचे पारणे फिटले. कवी लोकांच्या भाषेत  बोलायचे तर, डोळ्यांचा एवढा सुंदर उपयोग कितीतरी वर्षांनी करत होतो. ह्याआधी काश्मीरला केला होता. एक नक्की, इथे येण्याने अमेरिकेतील वास्तव्याचे चीज झाले. हे सगळे प्रसन्न दीपालीमुळे घडले. ते अमेरिकेत नसते तर आम्ही कशाला इकडे एवढ्या लांब आलो असतो.

फेरी बोटीतून धबधबा

सेल्फी

स्वर्गीय नेत्रसुख

रात्री ह्या फॉल्सवर रंगीत दिव्यांची पखरण होते, म्हणून ते बघूनच निघायचे ठरले. सूर्यास्त रात्री ९ नंतर असल्यामुळे बरेच प्रवासी लवकरच निघून गेले. थंडी पण कडाक्याची सुरु झाली होती. स्वेटर आणि जॅकेट आणली नसती तर पार गोठून गेलो असतो. मग इकडे तिकडे फिरत, फोटो काढत, कॉफी घेत घेत वेळ काढत बसलो. सुजाता चांगलीच दमली होती. दमली म्हणण्यापेक्षा तिची कंबर दुखायला लागली होती. मी पण तसा दमलो होतो, पण दाखवत नव्हतो. म्हणून आम्ही दोघे एक मस्त बेंच पकडून आरामात बसून राहिलो. प्रसन्न दिपाली मात्र पार नदीच्या पलिकडे जाऊन तिकडचा परिसर बघून आले. आजूबाजूला खारींचे साम्राज्य होते. पांढरे बगळ्यासारखे पक्षी न घाबरता लोकांच्या खायच्या प्रकारांवर लक्ष ठेवून बसले होते. समोर कॅनडातील इमारती, हॉटेल्स, उंच स्कायव्हील दिसत होती. एक अमेरिकन मुलगी तान्ह्या बाळाला हिरवळीवर शाल टाकून, त्याला त्यावर झोपवून बाटलीने दूध पाजत होती. नंतर त्याला पट्ट्याने पोटाशी बांधून ती निघून गेली. 

प्रसन्न इन अॅक्शन

नदीजवळ

नदीच्या पलीकडला भाग

लायटींगची वाट बघत जस्ट रिलॅक्सींग

कॅनडातल्या इमारती

कॅनडातील स्काय व्हील

संध्याकाळ झाल्यावर कॅन्टीन बंद व्हायच्या आत आम्ही जेवून घेतले. आणि अंदाजे ९.३० ला रंगीत लाईट्स सुरु झाले. लायटिंग सुरु झाल्यावर आम्ही बेंच सोडून पुढे रेलिंगपर्यंत आलो. सर्वत्र अंधार होता, आणि धबधब्यांच्या त्या फवाऱ्यांवर  समोरून कॅनडाच्या बाजूने लाल हिरवे लाईट सोडले होते. फार सुंदर विलोभनीय दृश्य होते ते. प्रसन्नने काही मस्त फोटो काढले. पण दिवसभर इकडेतिकडे चालल्यामुळे खूप दमलो होतो, आणि कडाक्याच्या थंडीमुळे थोडे वैतागलो पण होतो. तेंव्हा लाइटिंग संपेपर्यंत न थांबता थोड्याच वेळात आम्ही निघालो. सकाळी ६ वाजताची फ्लाईट होती, त्यामुळे पहाटे तीन वाजता उठायचे पण होते. एअरपोर्टपासून जवळचेच हॉटेल असल्यामुळे त्यामानाने सकाळी फार घाईघाई न करता उठून, आंघोळ वगैरे करून, रेंटेड कार एअरपोर्टवर सरेंडर करून शांतपणे नेवार्कसाठी निघालो.

अल्टिमेट