३ - एलिस आयलँड आणि स्टॅच्यू आॅफ लिबर्टी

मंत्रमुग्ध नायगारा धबधब्याला रामराम करून आम्ही बफेलो एअरपोर्टजवळच्याच डेज हॉटेलला पोचलो. एकच मोठी रूम होती, त्यात दोन मोठी डबल बेड्स, आणि स्टार हॉटेलच्या सगळ्या सुविधा. खूप रात्र झाली असल्यामुळे फटाफट कपडे बदलले आणि कॉटवर आडवे झालो. पण प्रसन्नची एक खासियत आहे. झोपायच्या आधी उद्याचा आपला कार्यक्रम काय आहे, किती वाजता उठावे लागेल आणि किती वाजता हॉटेल सोडावे लागेल ह्या सगळ्या सूचना देऊन मगच तो आम्हाला झोपायला परवानगी द्यायचा. त्याप्रमाणे हा कार्यक्रम पार पडला आणि पाठ टेकताच निद्रादेवी प्रसन्न झाल्या. सुजाता आणि प्रसन्नने गजर लावले होतेच. सकाळी ६ वाजताची फ्लाईट होती. त्यामुळे विमानतळावर ५ वाजता पोचायचे होते. नेहमीप्रमाणे सुजाता पहिली उठून आवरायला गेली तिच्या खडबडीने मी जागा झालो. आमचे दोघांचे आवरून झाल्यावर मुलांना उठवले. त्यांनी पण पटापट आवरून घेतले आणि बॅगा घेऊन चेकआऊटसाठी काऊंटरला आलो. पहाटे ४ वाजता पण हॉटेलचे रेस्टॊरंट चालू होते. आमच्यासारखे अजूनही काही प्रवासी होते ज्यांना फ्लाईट पकडायची होती. कॉफी तयार होती, आणि स्नॅक्सची तयारी चालू होती. आमचे विमान लगेचच होते, त्यामुळे गरम गरम कॉफी घेऊन आम्ही हॉटेल सोडले. विमानतळावर कार सरेंडर करून कस्टम चेकइन करून बोर्डिंग गेटजवळ येऊन बसलो.

छोट्या विमानाचा येतानाचा चांगलाच अनुभव असल्यामुळे नेवार्कला जाताना विमानाच्या घरघरीचा काही त्रास झाला नाही. इन फॅक्ट सकाळी सकाळी विमानातून सूर्योदय इतका सुंदर दिसत होता, त्यामुळे ती घरघर जाणवली पण नाही. ऍटलांटा एअरपोर्टपासून इतकी कॉफी झाली होती की सकाळ असून देखील विमानात मी कॉफीच्या ऐवजी कोक घेणेच पसंत केले. प्रसन्न आणि दीपाली तर विमानात बसल्या बसल्या जे झोपले ते नेवार्कला लॅन्ड करायच्या वेळेसच उठले. नेवार्कला उतरल्यावर आधीच्या प्रोग्रॅमप्रमाणे डायरेक्ट स्टॅच्यू ऑफ लिबर्टीला जायचे, ती टूर न्यूयॉर्कला संपवायची, आणि तिथून हॉटेलला जायचे ठरले होते. पण आमच्या बॅगा घेऊन स्टॅच्यूला जायला परवानगी मिळणार नव्हती. मग प्रोग्रॅम थोडा बदलला. एअरपोर्टला बसमध्ये बसून पेन मेट्रो स्टेशनला पोचलो. न्यूजर्सीतला हा बसचा प्रवास पण वेगळाच अनुभव होता. अल्फारेट्टामध्ये अमेरिकेच्या वाहतूक शिस्तीचे जे गुणगान करत होतो, त्याचा इथे लवलेशही नव्हता. आपल्या पुण्यातला जागा मिळेल तिथून गाडी चालवायची हा अलिखित नियम बहुधा इथूनच आला असावा.

विमानातून सूर्योदय

एनीवे. पेन स्टेशन बऱ्यापैकी वर्दळीचे होते. आमची तर रेल्वेची सवय पूर्ण गेली होती. पण इथल्या मेट्रोजची फ्रिक्वेन्सी खूप भारी होती. त्यामुळे गर्दी जाणवली नाही. कमाल म्हणजे काहीजण सायकलने स्टेशनला यायचे, सायकल ट्रेनमध्ये घेऊन जायचे, आणि त्यांच्या डेस्टिनेशन स्टेशनवर उतरून त्याच सायकलवरून आपल्या कामाला निघून जायचे. किती छान सोय. इथे दोन कंपन्यांच्या मेट्रो रेल्वे होत्या. पाथ आणि एनजे. आमची पाथ कंपनीची मेट्रो होती. पेन स्टेशन जुने होते पण स्वच्छ होते. स्टेशनवर गर्दी होती पण ट्रेनमध्ये आरामात चढायला मिळाले, आणि बसायला जागा पण मिळाली. पुढे सुजाता आणि दीपाली एक्सचेंज प्लेस स्टेशनवर उतरल्या, मी आणि प्रसन्न त्याच ट्रेनने पुढे गेलो. शेवटच्या वर्ल्ड ट्रेड सेंटर स्टेशनवर उतरलो आणि हॉटेलमध्ये बॅगा क्लोकरूममध्ये ठेवल्या. स्टेशन ते हॉटेल ह्या पाचच मिनिटाच्या रस्त्यावर वन वर्ल्ड ट्रेड सेंटर आहे. किती उंच बिल्डिंग होती. पण उद्या तिथे जायचे असल्यामुळे वेळ न घालवता पाथ स्टेशनला आलो. हे पाथ स्टेशन म्हणजे एक आदर्श नमुना. ११ सप्टेंबर २००१ च्या हल्ल्यानंतर पूर्वीचे हे हडसन टर्मिनल नव्याने बांधून तयार केले. अतिशय सुंदर, शॉपिंग मॉल मधून प्रवेश, रेल्वे स्टेशनला जायला एस्कॅलेटर्स, ईलेव्हेटर्स. मार्बल टाईल्स, अपटुडेट सिक्युरिटी. तिथे अजुनही कामे चालू होती. आत मध्यभागी खूप मोठी मोकळी जागा ठेवली आहे आणि तिथे अमेरिकेचा मोठा झेंडा लावलाय. त्या झेंड्याखाली एक फोटो तो बनता ही था. ह्या सुंदर स्टेशनवर परतीची ट्रेन पकडली आणि परत एक्सचेंज प्लेस स्टेशनवर आलो. स्टेशनबाहेर एक फूड ट्रक उभा होता. बरेच लोक काहीतरी घेऊन खात पित होते. हॉटेलपेक्षा हे स्वस्त पडते म्हणून चाकरमान्यांची फूड ट्रक्सना पसंती असते. विशेष काही नाही, आपल्याकडे वडापाव चहाच्या गाड्या असतात तसे हे सँडविच कॉफीचे फूड ट्रक. जाताजाता प्रसन्न अशा बारीकसारीक गोष्टी पण दाखवत होता. सुजाता आणि दीपाली तिथेच स्टेशनजवळ स्टारबक्सच्या बाहेर कॉफी सँडविच आणि  उन खात बसल्या होत्या. मग आम्ही दोघे पण त्यांना जॉइन झालो.

पाथ स्टेशनवर मेट्रो

पाथ स्टेशनवर अमेरिकेचा झेंडा 

स्टारबक्सपासून स्टॅच्यू आॅफ लिबर्टीला सुटणाऱ्या फेरीबोटचे ठिकाण जवळच दिसत होते. पण आमच्या शेजारच्या टेबलवर बसलेल्या लोकल माणसाने सांगितले की फेरीबोट स्टेशन जवळ दिसत असले तरी मध्ये पाणी असल्यामुळे अंतर खूप लांब आहे. मग टॅक्सीने जाणेच योग्य ठरेल म्हणून प्रसन्नने लगेच उबेर बोलावली. दोन मिनिटात टॅक्सी हजर. टॅक्सी ड्रायव्हर एक लेडी होती. इथल्या टॅक्सी ड्रायव्हर्सची एक खास बात म्हणजे आपल्याला आवडो न आवडो, कंटीन्युअस गप्पा मारत असतात. ही बाईपण तशीच. कुठे जायचे चौकशी करून तिने बरोबर जिथे तिकीट काढतात तिथे सोडले. प्रसन्नने आधीच अॉन लाईन तिकीट काढले असल्यामुळे आम्ही चालत चालत फेरी स्टेशनला पोचलो. विमानतळावर असते तशी कडक सिक्युरिटी इथे पण होती. सिक्युरिटी चेकिंग करुन फेरीबोटीत चढलो. फेरीबोट सुटायची वेळ झाली आणि त्यांनी दोर सोडून बोट पाण्यात सोडली. एका ग्रुपमधले काहीजण पळत पळत येत होते आणि फेरीत चढलेले त्यांचे साथीदार दोन मिनिटे थांबायची रिक्वेस्ट करत होते. पण एकदा सुटलेली बोट बिलकुल थांबली नाही. ती उरलेली माणसे नंतरच्या फेरीतुन आली.

स्टारबकबाहेरून वन वर्ल्ड सेंटर

स्टॅच्यू क्रूझ 

फेरीचा पहिला स्टॉप होता एलिस आयलँड. इथे अमेरिकेत मायग्रेट झालेल्या वसाहतींच्या अगदी प्राचीन इतिहासाचे एक खूप मोठे प्रदर्शन आहे. नेटिव्ह अमेरिकन हे प्रदर्शन फारच गौरवाने बघत होते. हे दोन मजली प्रदर्शन बघण्यापेक्षा सुजाताने तिथल्या बागेत एका बाकावर बसणेच पसंत केले. प्रदर्शन खूप छान आहे, माहितीपूर्ण आहे. इतिहासाच्या अभ्यासकांसाठी तर ते फारच उपयुक्त आहे. खूप जुने जुने फोटो, लिखाणे लावली आहेत. खालच्या मजल्यावरचे सगळे बघून झाल्यावर सुजाता बाहेर एकटीच बसली होती म्हणून मी बाहेर आलो. प्रसन्न दीपाली वरच्या मजल्यावर पण फिरून आले. एलिस आयलँडवर फार टाईम पास न करता आम्ही लगेचच पुढच्या फेरीबोटने लिबर्टी आयलँडला आलो. 

एलिस आयलँड

प्रदर्शनातील माहितीपूर्ण पृथ्वीगोल 

अमेरिकेत आल्यावर न चुकवायची दोन महत्वाची ठिकाणे म्हणजे नायगारा फॉल्स आणि स्टॅच्यू ऑफ लिबर्टी. नायगारा फॉल्स कालच बघून झाला होता. आता ह्या दुसऱ्या महत्वाच्या ठिकाणी आम्ही आलो होतो. एलिस आयलँडवरून फेरी सुटल्यावर स्टॅच्यूचे दर्शन व्हायला सुरुवात झाली होती. मुख्य म्हणजे हवा पण इतकी सुंदर पडली होती. थोडीशी ढगाळ, थोडेसे ऊन. त्यामुळे उन्हाचा चटका नव्हता. लिबर्टी आयलँडवर उतरल्यावर प्रसन्न दीपालीला भूक लागली होती. आमची पण तशी जेवायची वेळ झाली होती. मग तिथेच कॅन्टीनमध्ये जागा पकडून मी आणि सुजाता बसलो. गुरुवार असल्यामुळे सुजाता व्हेजिटेरियन खाणार होती, आणि आम्ही तिघे नॉन व्हेजिटेरियन. प्रसन्न दीपाली जेवण आणायला गेले. बिचारे सगळे काउंटर फिरले पण सगळीकडे तळलेलेच पदार्थ होते. सुजाताला व्हेज बर्गर, ओनियन रिंग्ज आणि पोटॅटो चिप्स, आणि आमच्यासाठी ओनियन रिंग्ज, पोटॅटो चिप्स प्लस फिश फिंगर्स आणले होते. इथली पाण्याची बाटली पण वैशिष्ट्यपूर्ण होती. त्याच्यावर स्टॅच्यू ऑफ लिबर्टीचे चित्र छापले होते. नॉर्मली रिकामी बाटली आपण फेकून देतो, पण ही बाटली आम्ही मोमेंटो म्हणून पुण्याला घेऊन आलो.

जेवण झाल्यावर जरा फ्रेश झालो, आणि आम्ही पुतळ्याकडे निघालो. खालून पुतळा पाहिलाच होता, दीडशे फूट उंच असा हा अतिशय भव्य पुतळा तांब्याचा आहे. लिबेर्टास (LIBERTAS) ह्या रोमन देवीचा हा पुतळा फ्रान्सच्या जनतेकडून अमेरिकेला भेट म्हणून मिळाला आहे. फ्रान्समधून छोट्या छोट्या तुकड्यांत हा पुतळा आणला गेला आणि इथे ते तुकडे जुळवून पुतळा उभा केला. तांब्याचे बाहेरच्या हवेशी झालेल्या रासायनिक प्रकियेमुळे हा पुतळा आता मस्त निळा झालाय. आम्हाला आता ह्या पुतळ्याच्या अगदी जवळ जायचे होते. त्यासाठी पुतळ्याच्या आतल्या बाजूने जिने आणि लिफ्टची सोय आहे. प्रसन्न दीपाली पटापट जिने चढून वर गेले. मला आणि सुजाताला लिफ्टने वर जायची परवानगी मिळाली. वर अगदी पुतळ्याला चिकटून आम्ही तो पुतळा पाहीला आणि परत एकदा प्रसन्न दीपालीला मनातल्या मनात धन्यवाद दिले. पुतळ्यावरून न्यू जर्सी आणि मॅनहॅटन अतिशय सुंदर दिसत होते. ढगाळ हवेमुळे छान गारठा होता. थोडेसे पावसाचे शिंतोडे पण उडल्यासारखे झाले, पण पाऊस पडला नाही त्यामुळे आम्हाला मस्त एन्जॉय करता आले. भरपूर फोटो काढले आणि आम्ही खाली उतरलो. उतरताना उत्साही प्रसन्न दीपाली पळत पळत अजून वर जाऊन फोटो काढून आले. नंतर पुतळ्याच्या कडेने बाहेरून एक चक्कर मारली. पूर्ण पुतळा सगळ्या बाजूंनी पाहीला, खरंच धन्य झालो. पाठीमागे नेहमीप्रमाणे त्यांचे मोमेन्टो वगैरेचे दुकान होते. तिथे एक छान पुतळा पुण्यासाठी म्हणून घेतला, आणि परत फेरीबोटीकडे आलो. 

सेल्फीचा मोह

स्वातंत्र्यदेवीचा पुतळा

पुतळ्यावर बाहेरच्या बाजूला

पुतळ्यावरून न्यूजर्सी आणि मॅनहॅटन 

आता हॉटेलवर जायचे असल्यामुळे मॅनहॅटन, न्यूयॉर्कला जाणाऱ्या फेरीत बसलो आणि आमच्या मुक्कामाच्या जवळच बॅटरी पार्कला उतरलो. ही बाग पण खूप छान आहे. तिथेच काही अमेरिकन मुलांचा डान्स शो चालू होता. आपल्याकडे जसा रस्त्यांवर डोंबाऱ्याचा खेळ असतो, तसाच काहीसा हा प्रकार. बॅटरी पार्कपासून आमचे हॉटेल पाचच मिनिटांवर होते. एक मेन रोड आणि एक लेन क्रॉस करून जायचे होते. सकाळपासून चालून चालून आम्ही सगळेच दमलो होतो. सुजाताला तर एवढेसे अंतर चालणेसुद्धा जड जात होते. हॉटेलमध्ये पोचल्यावर क्लोकरूम मधून बॅगा ताब्यात घेतल्या, चेक इन केले आणि रूमवर जाऊन जी ताणून दिली. प्रसन्न दीपाली मात्र बाहेर जाऊन जेवण घेऊन आले. सुजाता इतकी दमली होती कि ती जेवायला पण उठली नाही. मी फक्त कॉर्न सूप प्यालो. हे सूप पण फारच छान होते. भरपूर कॉर्न्स आणि थोडी हळद टाकली असावी. मस्त घसा शेकत शेकत सूप घेतले आणि लगेच  झोपून गेलो. पहाटे बफेलोला होतो, रात्री न्यूयॉर्कला. दिवसभर भरपूर  फिरलो, दमलो, पण दिवस इतका मस्त गेला काय सांगू.